Şiirin kutsallığını tamamen kabul ediyorum. Şiir, insanın öz biçimde yoğunluğunu ortaya koyması bence. İnsanın ruhu da bedeninden çok farklı ve kutsal bir şey. Bir doktor olarak daha çok bedenle uğraşıyorum ama psikiyatrlar kadar olmasa da, bedenle uğraşırken sık sık karşımıza ruh da çıkıyor. Sonuçta doktorluk da kutsal, çünkü o da insanla uğraşıyor. Doktorluk mesleği bir taraftan insanı sertleştirip katılaştırırken, bir taraftan da çok daha duygusallaştırıyor diye düşünüyorum. Bir taraftan kaybederken, bir taraftan da kazanıyorsunuz Doktorluğun böyle bir tarafı var. Şiirse insanı çok daha yumuşatan, hoşluk yaratan, güzellik yaratan bir şey.

Sesi çok özel bir konu olarak düşünüyorum; çünkü insanın ruhunu dışa vurmasının önemli bir aracı. Sesi olmayan birisinin ne kadar yaşadığı tartışılır. Düşünsenize, bütün kutsal kitaplar, "Önce ses vardı" der. Çünkü bir şeyin oluşabilmesi için öncelikle bir hareket gerekiyor. Her hareket de ses demektir. Ses bir harekettir, bir titreşimdir. Titreşimin olmadığı yerde ses de olmaz. Onun için ses, çok enteresan bir fiziki olay gibi geliyor bana. Gerçekten çok boyutlu ve insanı alıp götüren bir şey. Bir arkadaşınızın kötü olduğunu telefonda alo demesinden anlarsınız mesela.