Romandaki kahramanlar üzerinden konuşmak gerekirse şöyle diyebiliriz: İçlerini sızlatmayan olayları hatırlamak, onları üzen, bunaltan olayları ise unutmak istiyor 'Kül ve Yel'in karakterleri.

Unutmak zor bence. Unutulmak anlık, unutmak asırlık iştir benim hesabıma göre.

Elbette farklılıkları var, benzerlikleri de. Hangisi zor peki? Hakkını vererek yapmaya çalıştığınız zaman hiçbiri kolay değil, inanın hiçbiri.

Kitaba yaklaşımınızı anlıyorum, teşekkür ediyorum. Ama biliyor musunuz ben acıklı Türk filmlerini severim. Çocukluğumda böyleydi, araya o her şeye burun kıvıran ilk gençlik ve son gençlik dönemleri girdi. Ve şimdi yine gülüp ağlayabiliyorum o filmlerin karşısında. İyiler kötülere karşı... 'Kül ve Yel'e gelecek olursak, aileler başta olmak üzere hemen bütün kurumların bu tür dramatik ve trajik durumlardan nasiplendiğini düşünüyorum. Hiç kimse tam manasıyla iyi değil, kötü de değil kitapta -hayattaki gibi-. İşin asıl sırrı burada galiba. Felaketlerin zincirleme olması ise kurgu (fiction ile gerçek yaşam arasındaki fark anlamında kullanıyorum) ile ilgili bir durum.

Güç bir şey inanın!

Tehlikeli buluyorum elbette. Küreselleşme bir masal. 'Kül ve Yel'deki masallar gibi. Uyumak istersek uyuruz. Edebiyattaki boyutu da farklı değil. Bizlerden suya sabuna dokunmayan ya da bir üçüncü dünyalı yazarın yazması gereken konularla ilgili konularda yazmamız isteniliyor. Aksi takdirde o masallarla dolu 'evrensel edebiyat' alanına girmek mümkün değil. Laik bir ülkede yaşıyor olmak, bir yandan da çoğunluğu Müslüman olan bir ülkede yazmak... Batı perspektifi bu noktadaki laikliğinizi affetmiyor! O perspektifin ilericilik ya da gericilik kutuplarına -ya da kalıplarına- uymama durumunda oyun bozan oluyorsunuz.

İnanın bilmiyorum. Ben şahsen daha uzun bir şeyler yazmak istedim, içimden öyle geldi ve bir roman yazdım. Bundan sonra öykü kitabı yazamayacak mıyım şimdi? Romancı mıyım, öykücü müyüm? Cevap son derece basit bence: Ben bir yazarım. Beni bu husus bağlıyor, sadece bu husus.