Uzun zamandır beklediğimiz Replikas albümü nihayet çıktı. Albüm elime geçer geçmez iş yerinde dinlemeye başladım elbet. Yan masa arkadaşım, “Bu ne böyle, Metallica gibi” dedi diye mi bilmem; ama o an dinlediklerim bana da biraz öyle geldi. Lakin eve gidip şöyle havaya girip dinleyince ve üzerinde bir de kulakta Replikas Beşiktaş sahiline vurunca kendimi, olay birden değişti. Sonuç yine “Yaşasın Replikas” şekli. Çok da fazla kimsenin sevmediği bir önceki albüm ‘Dadaruhi’ her zaman benim gözbebeğim olacakmış gibi gözüküyor ama bu ‘Avaz’ı da sevdik ki avaz avaz Replikas takılıyoruz son zamanlarda. Bu arada ‘Avaz’da Replikas’la çalışan indie-rock insanı prodüktör Wharton Tiers’in etkileri hemen göze çarpıyor albümde. Bu akustik durumlar, ağır rock haller vs. büyük ihtimal oradan gelme. Benim avaz avaz Replikas parçalarım arasındaysa; ‘Dayan’ ve ‘Benden Yüksek’ birinci sırada. MFÖ ruh hali bulaşmış parça ‘İsimsizler’i de sevdim. ‘Apartman Dairesi’ parçası sürpriz oldu. Böyle bir Replikas haline hiç rastlamamıştım daha önce. ‘Zift’in de hafif çapta beni asfalta yapıştırdığını söyleyebilirim. Ardından gelen ‘Reddiye’, ismine bayıldığım, büyüdükçe büyüyen bambaşka bir âlem. Kaybolmaya müsait parça, dikkat edile. Deniz Seki’nin naçizane son albümünün VCD’si geldi. İlk bakışta tamamen bir iç çamaşırı paketini andırıyor VCD’nin kapağı. Kalın okkalı kırmızı bir kutu. Üzerinde file çorap bir Deniz Seki. ‘Bir Albüm Hikâyesi’ adlı bu VCD, Deniz Seki’nin salonunda başlayan, albümün oluşma hikâyesini anlatıyor. Seki’nin son çıkan CD’sini alan herkese ücretsiz olarak verilecekmiş bu hikâye. İyi. Değerli müzisyen Erdal Erzincan, öğrencileriyle birlikte memlekette bir ilk olarak Bağlama Orkestrası oluşturmuş. İkisi kadın toplam 26 kişiden oluşan orkestranın önemi bütün sazları ve farklı icra tekniklerini (parmak vurma, tel çekme, pençe, tezeneli) birleştirmesiymiş. Amacıysa çok sesli müziğin Batı müziğin enstrümanlarına ihtiyaç duyulmadan da yapılabileceğini göstermek. 22 Mayıs’ta Yayla Sanat Merkezi’nde dinleyebiliriz arkadaşları.