Geçen hafta, “Daraldım, şehirden kaçayım” diyerek Olympos’a gittim. Seneler önce gittiğimde daha güzeldi ya da ben yaşlanmışım, ne bileyim. Neyse, Olympos’tan bahsetmemin sebebi, orada karşılaştığım Unified Gecko adında bir grup. “Türk katkılı dünya müziği” olarak tarif ediyorlar müziklerini. Arptan flüte bayağı bir zengin takılan arkadaşların başındaki eleman Türk. Diğerleri her dilden, her dinden. Yoğunluk olarak Avusturya. Bir de Avusturyalı dansöz edinmişler. Çok şeker bir hanım kız. Grup üç gün üst üste konser verdi, Woody Pecker diye bir yerde. Full geçti konserler. Laço Tayfa’dan kendi oynak kıvrak şarkılarına pek bir şahaneydi. Grup gittikten sora da bitmedi Gecko müziği. Nereye gitsem onlar çalıyordu. Yakın zamanda giderseniz eğer, kesin duyarsınız, mekân sahiplerinin hepsi edinmişler grubun albümünü. İstanbul’a da gelecekler haberiniz olsun. Bu arada müzikle gaza gelip hodri meydan dansa kalkan beni, kendi dansözlerinden daha başarılı buldu arkadaşlar, “You are the best” dediler. Bir ara; “İşi gücü bırakıp elemanlarla takılsam, oynaya oynaya dünyayı mı dolaşsam” dedim ama yine geri geldim. Yaşlanmışım... Bir İstanbul Caz Festivali daha bitti. 2-17 Temmuz arası herkes caz konuşuyordu (yine şahane olmuş İstanbul Caz Festivali’nin afişleri). Bu seneki festivalin en fazla ilgi gören insanı Tori Amos’tu. Tek kusur, aşçısından saççısına 16 tane eleman getirip de sahneye iki tane piyanoyla çıkması oldu. Keza birtakım Tori Amos hayranları orkestra bekliyorlardı arkada, bulamayınca sıkıldılar bir parça. Yine de güzel konserdi. Amos, 5 yaşındaki küçük kızından bahsedip, bir nevi; ‘çocuk da yaparım kariyer de’ edasıyla, “Ben bir mumy (anne) ve bir de Music Lady’im” dedi. Ve bizlere, kendisini Music Lady olarak hissettirdiğimiz için teşekkür etti. Ardından iki piyano, bir öne, bir arkaya takılırken, ah diye bir ses geldi. Piyanonun tekinden elektrik çarptı parmağını. Tam da o sırada ezan okunuyordu. Bir işaret olabilir miydi bu? Neyse, Tori Amos orkestrasız da olsa güzeldi. Sesi sanki stüdyodaymış gibiydi. Bizimkilerde olmuyor böyle. Canlı söylediklerinde bambaşka bir şey duyuyoruz. Rumeli Hisarı’nda Donjon denilen bir mekân var. Surların yanında hemen. İçinde bile sayılabilir. Pek havalı bir mekân. Geçen hafta çarşamba günü Sarp Maden, Sibel Köse, DJ U.F.U.K ve Genco konser verdiler mekânda. Bu tür enteresan birleşmeler keyifli oluyor. Sibel Köse’yi hiç arkada cıstak şarkı söylerken dinlememiştim örneğin. Güzel olmuş. Lakin çevrede müzikten öte başka türlü güzellikler olduğu için (şahane hanımlar ve beyler) insanlar müzikten çok birbirleriyle ilgileniyorlardı. Ayıp bir şey.