23 yıldır sürüyormuş terör. Oysa tarih kadar eskidir insanın insanı öldürmesi. Yine de direniyor, kanıksayamıyor  'insan' bazı şeyleri. Mesela, ölen oğlunu, ''Ne zahmetlerle büyütüyoruz... Ne çilelerle... Nazlı, nazlı...'' diye hatırlayan anneyi... Hamallık yaparak, annesine, iki yetim kardeşine bakan 22 yaşındaki Çoşkun'u... ''Bu son görevim. Bayramdan sonra sizinleyim'' diyen Kasım'ı... Şehit annesine, oğlunun öldüğünü bildirmekle görevlendirilen ama yapamayan, '' O yaralandı'' diyen vicdanlı askeri... Bayram için annesinden baklava ve börek isteyen Caner'i... Gazetecilere, ''Ben kalp hastasıyım, bana bir şey sormayın'' diyen şehit amcasını... ''Şırnak dağları batsın, yerle bir olsun. Başka kuzular ölmesin, başka analar ağlamasın'' diye ağıt yakan anayı... Ve Bayram'ın, ''Hep gariban çocukları ölüyor!'' diyen dedesini... Her ölüm, geride kalan bizleri de hayattan bir adım uzaklaştırıyor. Böyle bir dünyada, böyle bir çağda yaşamaktan utandırıyor. Hâlâ karanlık çağlarda... Hani 'herkes yaşama hakkına sahipti!''