Önceki hafta, bir Moldova haberi yayımladık. Moldovalı dostlarımızı, hiç hakkımız olmadan üzdük. Eleştiriler, yazıdaki yoksulluk, fuhuş ve Gagavuz Türkleriyle ilgili değerlendirmelere yönelikti. Moldova Büyükelçisi Mihail Barbulat, bizi dergide ziyaret ederek; Moldovalılar, ülkelerinden İngilizce e-mail’ler göndererek; Türkiye’deki Moldovalı misafirlerimiz ve Moldova’da çalışan Türk okurlarımız da e-mail’ler ile yazılanları, yanlış ve incitici bulduklarını söyledi.   Önce, samimiyetle bir noktayı vurgulamak istiyorum. Yazının genel tonu, tepeden bakan bir ton değildi, olamazdı. Muhabirimiz, bazı tespitlerini aktardı. Bu tespitler, ‘genelleme’ olma iddiasında değildi.   Her ülkede olduğu gibi, Moldova’da da yoksulluk çeken insanlar var. Hayatın tatsız yanları vurucu olabiliyor. Yazıda bunlara da yer verildi. Bazıları derinlemesine araştırılmamış bilgilerdi. Hepsini aktarmak gerekmeyebilirdi.   Ülke, ulus kavramlarının hâlâ çok hassas olduğu bir çağdayız. Bu hassasiyeti daha çok dikkate almalıydık.   İşgalleri, savaşları, sosyalizmi görmüş; tarihi Roma İmparatorluğu’na kadar uzansa da yeni bağımsız olmuş, genç, onurlu bir ülke Moldova. Şimdilerde bağımsız bir devlet olarak Avrupa Birliği’ne girme çabasında, bizimle kader birliği ediyor.   Türkiye’deki Moldovalı göçmenler, tekstil firmalarında, evlerde ya da nerede iş bulabilirlerse çalışarak yaşam savaşı veren dostlarımız. Ama bizden bir farkları var. Ve hiç beklemediğimiz bir anda, Puşkin’den bir çift satır okuyarak, bu farkın ne olduğunu bize hatırlatabilirler.   Moldova’nın karakterini, striptiz kulüpleri ya da troleybüslerdeki kirlilik anlatmıyor. Diğer güzellikleri görememek ya da yeterince yansıtamamak bizim hatamızdı.   Bize de oluyor   Geçen hafta, Fransız Paris Match dergisinde, İstanbul ile ilgili bir haber vardı. Açılış sayfasında Ortaköy Meydanı, aşağıda “Burası Venedik değil, İstanbul” ibaresi...   Bazı gazeteler, bu fotoğrafı övünerek haber yaptı. Bir sayfa daha çevirselerdi, İstanbul’a gelen çiftin, Türkiye’de iğrenç bir fuhuş teklifiyle karşılandıklarını göreceklerdi.   Dergideki koskoca spotu okuduğumda, önce teklifi yapan aşağılık adama ve kendimize kızdım. Çarpıcı bir olaydı ve dergi bunu sansür etmek zorunda değildi. Sonra biraz daha düşündüm. Aynı olay Londra’da yaşansaydı ne olurdu diye... Çift, serserinin biri deyip geçer, yazıda bahsetmeyebilirdi. Ama ‘Midnight Express’in Türkiyesi imgesinin alıcısı hâlâ vardı. Tıpkı striptiz kulüpleriyle Moldova gibi… Nerede hata yaptığımızı o zaman anladım. Moldovalı dostlarımızdan özür diliyoruz.