Geçenlerde bir arkadaşımla Lizbon’u konuşurken, beni en çok çarpan anımı anlattım. İstanbul’a benzeyen bu şehir hoş, ama onu sadece ‘andıran’ bir kenttir. Ama orada farklı bir güzellik vardır: Orta halli mahallelere, sokaklara girdiğinizde, balkonlarda asılı pembe, sarı, kırmızı kadın çamaşırları görürsünüz.   Mandalları bile renklidir. “Komşum görecek, babam kızıyor” diye kendilerinden, bedenlerinden utanmazlar. Oysa burası koyu Katolik, yıllarca faşist diktatörlük altında yaşamış bir ülkedir.   Ama onlar renkleri silmezler. Melankolik, hatta soluk kentlerini, hayatlarını boyarlar. İzmirli kızlar bize bu tür bir umut veriyor. Meydan okudukları, sandığımız kadar basit bir sorun değil. Toplumsal hayatımızdaki hastalıklı halin derinine indiğimizde, karşımıza Freud çıkmaz mı sanıyorsunuz? Bedenimize, ruhumuza sardığımız zincirlerimiz… Bunları biraz olsun kıran insanların güzelliği ortaya çıkar. İzmir kızlarının güzelliği buradan geliyor.   İnsanlıklarıyla, kadınlıklarıyla barışıklar. Hayatı kutluyor, bununla gurur duyuyorlar. Güzel İzmirliler, Akdeniz’deki, Latin Amerika’daki, tüm dünyadaki bilge dostları gibi cenneti yeryüzünde arıyorlar. Bu hafta bu arayışa biz de katıldık. Ciddi bir ekip, Sezen’in şarkısının gazıyla İzmir ve Çeşme’nin altını üstüne getirdik. Yaptığımız en keyifli işti!   Bu sayıyı, şu fani dünyada bize yaşadığımız için her gün şükrettiren tüm kadınlara armağan ediyoruz. İzninizle, bizim İzmirli güzellerimizi de selamlamak istiyorum. Yazı işleri müdürümüz Neval Barlas, haber müdürümüz Ayşegül Savur ve stajyer muhabirimiz Sejda Olcaş… Hayatımıza Körfez güzelliği, imbat ferahlığı katıyorsunuz… Ve genç kızlık yıllarını İzmir’de geçirmiş annem… Seni anmadan olmaz. İzmir tutkunun ve yaşama sevincinin kaynağını şimdi anlıyorum. Bu kentin, belki beni bile daha iyi bir insan yaptığını da...   İyi haftalar…