Sadece iki ay önce, yani ekim ayında, Amerika’nın PKK’yı desteklediğini bu ülkenin emekli generallerinden, kanaat önderlerine kadar hemen herkes kabul ediyordu. Hele emekli generaller, zehir zemberek açıklamalar yapıyordu. Başbakan Erdoğan, “PKK’nın elinde Amerikan tankı var” iddiası ile gündemi değiştiriyor, Black Waters özel güvenlik şirketi elemanlarının Kandil’de cirit attığı söyleniyordu.   PKK’nın Amerikan silahları kullandığı bilgisi, Amerikalı yetkililer tarafından bile doğrulanmak zorunda kalınmıştı. Amerika, İran’a karşı PJAK’ı (PKK’nın İran kolu) silahlandırıyordu. Amerika, PKK’lıları (İbrahim Parlak) serbest bırakıyordu. Erdoğan, “ABD, PKK’ya karşı adım atmıyor, buna seyirci kalamayız” açıklaması yapıyor, Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar Büyükanıt, ‘PKK'ya destek veren müttefiklerden’ yakınıyordu. 5 Kasım’da Erdoğan-Bush görüşmesinden sonra sihirli bir değnek değdi ve bir anda medya ABD’nin nasıl da istihbarat desteği verdiğini, operasyonları nasıl da desteklediğini ve Türkiye’nin yanında saf tuttuğunu yazmaya başladı. Aradan sadece iki ay geçti. Bu zaman diliminde Economist dergisi, ABD ile Türkiye’nin anlaştığını ve bölgesel Kürt yönetiminin tanınması karşılığında PKK ile mücadele anlaşması yapıldığını iddia etti.   Gerçekten o iki ay önceki duygular, iddialara ne oldu? Nasıl oldu da ABD bu kadar kolay yeniden stratejik müttefik oluverdi? . . . Devamı Tempo'da (1047 - 27 Aralık 2007)