Ahmet Ümit Lise kapısı cinayetleri, töre katliamları, etnik şiddet... Türkiye’de kırmızı tonu giderek ağırlaşan iç karartıcı bir tablo var. Şiddet nereden gelirse gelsin barbarlığın sonucu. İnsan, dehasını daha makul şeylere harcamak yerine, kendi türünü yok etmeyle ilgileniyor. Bu, yeni bir şey değil. Tarihle ucundan ilgisi olan herkes, şiddetin insanla paralel bir yürüyüşte olduğunu görüyor.   Tespitleri biraz nadasa bırakalım. 10 yıl önce ilk kez yine bir romanı için televizyonda bir araya geldiğimiz polisiye edebiyatımızın dâhi çocuğu Ahmet Ümit’le, son romanı ‘Kavim’i konuştuk bu hafta. Zaman ikimizden elbette çok şey almış ama bir dolusunu da eklemişti. Ahmet Ümit’i tanımlarken, onun kadim bir okuru olarak taraflı davranabilirim. Edebiyatını fazlasıyla sevdiğimi söyleyerek özetleyeyim durumumu. Ancak yıllar içinde edebiyatta, üstelik polisiye gibi çerçevesi çizilmiş bir edebi alanda açtığı şaşırtıcı hatlar, ondaki kâşif yönünü de hissedip sevmeye zorladı beni. O yüzden Ümit’i, sadece bir yazar olarak tanımlamak haksızlık olur.   Tarihle günün arasında soluksuz gezinen bir meraklı o. Ve bu merakı sürdükçe, “kendi hikâyemiz hakkında” ürpertici de olsa birçok gerçeği daha masaya süreceğinden eminim. ‘Kavim’de ilk Hıristiyanlar ve Arap Alevileri gibi bizde az bilinen figürleri işleyen Ahmet Ümit, kabalık ve incelik arasında sıkışıp kalan cinnet halimizi çarpıyor yüzümüze. Demin bahsettiğim barbarlığın nedenlerini köklerimize inerek sorguluyor. Bunu yaparken kullandığı dilin yalınlığı şaşırtıyor insanı. “Dehayla delilik ne de yakın iki dost” diye düşünüyorum; hukukun ve adaletin hakkıyla işlemediği bir düzenekte, ne çabuk da birbirine geçebiliyorlar?   “Lise kapısı cinayetleri, vadiler, töreler ve benzeri vahşetin gölgesinde, insan yaşadığı güne lanet okumak yerine, kendini buraya getiren tarihi okumalı” diyerek sözü Ahmet Ümit’e bırakıyorum. Yaşam alfabesinden B, A, R, I, Ş gibi harflerin hiç eksilmemesini temenni ederek tabii. İyi haftalar...  .... Haber: Mesut YAR Fotoğraf: Serkan ŞENTÜRK