Fırat Arslan Fırat Arslan çocukluğunun geçtiği Süssen’de ana okuluna gittiği ilk günü şöyle hatırlıyor: “Hiç bilmediğim bir dille konuşuyorlardı. Benimle alay ediyorlar sandım.” Şaşırmıştır. Eve geldiğinde bir daha okula gitmek istemediğini söyler annesine. Annesinin cevabı onu daha da şaşırtır: “Biz burada yabancıyız oğlum. Onlar Almanca konuşuyorlar, seninle alay etmiyorlar.”   O gün İlk kez duymuştur diğerlerinden farklı olduğunu. Çünkü kendinden ikişer yaş arayla büyük olan ağabeyleriyle hiç evden dışarı çıkmamış ve kapalı bir aile ortamında yaşamıştır. O güne kadar Almancayı hiç duymamış olan Fırat, “Neden onlar gibi değilim” diye hıçkırarak ağlamaya başlar.   Yabancı olmanın zorluklarını çeker daha sonra. Sınıfındaki kendinden 30 kilo fazla olan Alman çocuk her sabah döver Fırat’ı. Ve bir gün dayanamaz. Birkaç yumrukta dev gibi Alman çocuğu yere yıkar. Bir daha kimse dövmeye cesaret edemez Fırat’ı. Diğer çocuklardan da saygı görmeye başlamıştır artık. İki ay gibi kısa bir sürede söker Almancayı. Zor da olsa bir yabancı gibi yaşamaya alışacaktır. İki yaş büyük abisi Meriç boks yapmaktadır. Birlikte sabaha karşı kalkıp Muhammed Ali’nin maçlarını izlerler. Onun için Muhammed Ali yenilmezdir. Yine de boks yapmayı hiç düşünmez. O yıllarda annesi ile babası ayrılır. Anneleri ile birlikte kalan üç kardeşi zor bir hayat beklemektedir. “O bizim için bir melek” dediği annesi, onlara sürekli olarak, ‘Birlikte olun, yanlış yola girmeyin, Allah’a inanın ve kenetlenin’ öğüdünü verir. ... Devamı Tempo'da Mustafa SAPMAZ Fotoğraf: Haydar ERÇİN   (1051 – 24 Ocak 2008)