İşte Burgas’tayız. Tarih 24 Mart. Yarın İstanbul’a hareket edeceğiz, orada mola var. Saraybosna’dan buraya gelirken nerede mi kaldık? Giysilerimizi yıkadığımız ve Modern Sanatlar Müzesi’nden Sarma ve Amira ile bir sürü şey yaptığımız dondurucu bir günün ertesinde Sarayevo’dan yola çıktık. Ama birkaç saat içinde Bosna’yı bembeyaz bir örtü ile kaplayan kara rağmen, ertesi gün güneş açtı. Müzenin şoförü bizi Tuzla yoluna kadar götürdü ve biz, bronzlaşma umuduyla otostop yapmaya başladık. Güneş ve kar mucizeler yaratabilir. Güneşlenmemizi yarıda kesen, Tuzla’ya birkaç kilometre uzaklıkta oturan sempatik bir aile babası oldu. Önce evine uğradık, arabaya iki kızını aldı ve bizi Sırbistan sınırına kadar götürdü. 50 kilometre fazla yol yaparak (sadece gidiş). Sınırda bizi Belgrad’ın merkezine bırakan bir gençle tanıştık. Belgrad’da Tanja ve Maja ile randevumuz vardı. Bizi misafir eden Tanja gerçek bir melek. Bize yatağını verdi, olağanüstü leziz yemekler pişirdi ve ayağı ağrımasına rağmen istediğimiz her yere götürdü. Maja çok yetenekli bir sanatçı. Çok yakında ondan söz edildiğini duyacağız. Yakında size onun soyadını da yazarım. Böylece yaptıkları hakkında fikir edinebilirsiniz. (...) Düşünüyorum da Belgrad güneydoğudan gelirken nasıl da tehditkârdı: Çimento yığını binalar, fabrikalar ve gecekondular. Oradan ayrılmamız kolay oldu. Meleğimiz, cuma sabahı dağa giden arkadaşlarını ayarladı. Sofya’ya 200 kilometre uzaklıkta güzel bir dinlenme alanında bıraktılar bizi. Yerin adı Tito’ydu ve her yerde Tito’nun resimleri vardı. Orada ilk çapkınlarla karşılaştık: Memet ve Ondarsh (isimlerini anladığım gibi yazıyorum). Bulgaristan sınırına kadar denediler, sonra sınırda indik ve bir sürü insan fotoğraflarımızı çekti. (...) Sınırdan, iyi Almanca konuşan bir gencin otomobiline bindik, bizi Sofya’nın merkezi bir caddesinde bıraktı. Askeri hastaneyi arıyorduk ve kimse nerede olduğunu bilmiyordu. Bir kadın durdu ve bizi hastaneye kadar götürdü. Orada bir başka Maja karşıladı bizi. Evine götürdü. Kendimizi koltuklara attık. Bol aromalı bir çay yaptı Maja. Her ne kadar hastalanmadan çay içmenin garip bir şey olduğuna inansa da. Akşam, Bulgar içkisinin çok hoşumuza gittiğini keşfettik: Rakı ve bol salata. Ertesi sabah, İtalyan kültür derneğinden Elena’nın bulduğu, el işleri yapan bir kadın ile buluştuk. Kadın Silvia’nın elbisesine, elde işlenmiş iki mendil dikti. Ve bize pita (pide) ikram etti. Bulgarca pita denmiyor galiba, bilmiyorum. Çok lezzetliydi, sıcacık. Eve dönüp dinlendik ve sonra Maja, Vasco, Elena, kocası ve kültür derneğinin müdürü ile yemeğe çıktık. Tıka basa yedik, müdür sürekli açık saçık şeyler anlatıyordu. Ertesi sabah Maja ve Vasco bizi Burgas yolu üzerinde bir dinlenme yerine bıraktı. Burada çok beklemeden Burgas’a giden iki kamyona bindik. Benim bindiğim kamyonun şoförü Evgeni, sadece Bulgarca bildiğinden çok konuşamadık ama diğer şoför Ivo İtalyanca biliyordu. Burgas’ta bizi Polina’nın ailesi bekliyordu. Bizi istasyondan alıp, evlerinin üstündeki stüdyo daireye yerleştirdiler. Akşam yemekten sonra Polina’nın kız kardeşi Elena benim gelinliğimi işledi. Silvia’nınkini de işlemeye vakit bulacak mı acaba? Bugün, evin yakınındaki Karadeniz’i görmeye gittim. Yarın... İstanbul!!!!!!   P.M.