Sabahın saat 4’ü. Sözleştiğimiz gibi verilen adrese gidiyorum. Sulukulelilerin derneğine. Kapıdan girdiğimde ilk şaşkınlığımı yaşıyorum. Hasan almış eline cümbüşünü, ‘Ömrümüzün son demi’ni söylüyor. “Maziye bir bak” diyor, neler neler bıraktı. Arkadan bir kadın sesi geliyor, başı örtülü, “Canını yiyim ben senin, bir kilo pirzola yedirdin bana sabah sabah.” Yavaş yavaş geliyor Sulukule ahalisi.   Her gelen şarkıya katılıyor. Erdoğan abi, diyorlar ona. Başında kendisine biraz büyük gelen Fenerbahçe renkli şapkası, elinde hiç söndürmediği sigarasıyla katılıyor şarkıya. “Bu sesler” diyorum içimden, “Neden bunlardan mahrumuz.” Neden çıkmayan sesler uçuşuyor havada da, bu insanlar bu dernek köşesinde harcanıyorlar. Zaman geçtikçe yanıldığımı anlıyorum. Buna ‘harcanmak’ diyemem, diyemeyiz. Onlar biriktiriyorlar.  Şarkıları, birbirlerini, dostlukları, unuttuğumuz her şeyi. Şimdi, bizim arkamızı döndüklerimiz için savaşıyorlar. ... Devamı Tempo'da İpek ÖZBEY   (1042 – 22 Kasım 2007)