Hangerhound’un arkasında, Şişhane’den Kasımpaşa’ya doğru ilerliyorum. Konvoyda dokuz motosiklet daha var. Motosiklet dediğimize bakmayın. Bir tanesi bile bir mahalleyi ayağa kaldırabilecek gürültü kapasitesine sahip motosikletler bunlar.   Konvoyumuz Harley Davidson, Yamaha, Suzuki gibi markalardan oluşuyor. Hangerhound, katı hiyerarşiye rağmen önde ve bir nevi ‘yol kaptanı’ gibi hareket ediyor. Az sonra sağa döneceğiz. Bu yüzden sağ kolunu kesin bir hareketle kaldırıyor ve motoru, bizi sağlamaya çalışan FIAT Doblo’nun önüne doğru kırıyor.   Doblo hareketten memnun olmuyor, camı açıp bir şeyler söylemeye niyetleniyor. Hangerhound, kafasını bile çevirmeden, “Devam et arkadaşım” diyor. Doblo yine memnun olmuyor; ama motosikletlerin gürültüsünden, bir konvoyun içine düştüğünü çabuk kavrıyor.   Konvoydakilerin hepsi bir örnek deri yelek giymiş. Yeleklerin sırt bölümünde, dişlerini tehditkâr biçimde gösteren bir kurt başı bulunuyor. Neredeyse hepsi siyah giyinmiş motosiklet sürücülerini hızla ve çaktırmadan süzen Doblo’nun sürücüsü, sesini çıkarmıyor. Konvoyumuz, Kasımpaşa’dan TEM’e, oradan da Maslak’a doğru ilerlemeye devam ediyor. Kısa süre sonra Maslak’taki oto sanayi sitesinin ara sokaklarından birinde, gürültülü motorlardan iniyoruz.   Konvoy, ‘Redwolves’ adlı motosiklet kulübünün üyelerinden oluşuyor. Seyahatin sonunda geldiğimiz yerse, ‘Redwolves’un lokali. Ancak Redwolves’u yalnızca bir motosiklet kulübü, bu mekânı da lokal olarak algıladığımız takdirde, mesele bir parça ıskalanmış olur. Bir kere, aralarında müthiş bir hiyerarşi var. Kulübün başkanı seçimle geliyor. Fakat görevi bitene dek neredeyse tek yetkili ve son sözü hep o söylüyor.   Yazının başında konu ettiğim Hangerhound, bu hiyerarşide en alt safhayı temsil ediyor. Bir Redwolf adayı ‘hangerhound’ aşamasından sonra ‘prospect’ oluyor ve en az 12 ay bu statüde bekliyor. Bu arada az önce andığımız o katı hiyerarşi, kulübe dâhil olma esnasında farklı bir şekle bürünüyor ve üyelerden biri bile ‘hayır’ derse, adaya kapı gösteriliyor. Ancak bir kere Redwolf olduktan sonra, işin rengi değişiyor. Kulüp üyeleri bunu tarif ederken, “Biz ailemize kardeş alıyoruz” diye özetliyor.   Motor Kardeşliği   Redwolves bu yüzden sınırlı bir büyüme hacmine sahip, ama bundan da memnunlar. ‘Kardeş’ sayısı konusunda bilgi vermeseler de aşağı yukarı 100 kişilik bir grup oluşturuyorlar. Sürekli birlikte geziyor, birbirlerini asla ‘satmıyorlar’. Öyle ki ‘kardeş her zaman haklıdır’ fikrinden hareket ediyor, önce birbirlerinin selametini önemsiyorlar. Bunu, “Birimizi keserseniz, hepimiz kanarız” cümlesiyle formüle ediyorlar.   Bir kardeş, diğerinin evine bile selamsız sabahsız girebiliyor, hatta motosikletini izin almaya gerek duymadan kullanmaya başlayabiliyor. Sabahın üçünde, eğer bir kardeşin ihtiyacı olursa, bütün ‘kardeş’ler sıcak yataklarını anında terk ederek yola düşüyor ve yardıma gidiyor.   Redwolves üyeleri, ederi 20-30 hatta 60 bin doları bulan fiyatlardaki motosikletler kullanmalarına karşın, kendisini tüketim toplumunun parçası olarak nitelemiyor. Aksine, motosikletlerine çeşitli el yapımı parçalar ekleyerek ve şaside değişiklikler yaparak, yani bir nevi ‘custom’ (özel) motosikletler üreterek marka baskısından kurtulduklarını düşünüyorlar.   Redwolves, kendine has olmakla birlikte, aslında dünyada da oldukça bilinen bir organizasyon modeliyle hareket ediyor. Bu, motosikletseverler arasında MC kültürü olarak bilinen bir organizasyonun Türkiye ayağı. Dünyadaki MC’ler ile de bağları mevcut.   Atalarının İzindeler   Bu arada, sayfada motosikletlerinin yanında gururla poz veren Redwolves üyelerini, ilk anda bir avuç zengin serseri olarak nitelemek de mümkün. Fakat aralarında, motosiklet tamircisinden şoför olarak çalışanına, yabancı bir bankada 40 kişilik personelden sorumlu olanından avukatına, doktoruna kadar pek çok farklı meslekten üye var. En yaşlısı 58 yaşında olan Redwolves üyelerinin arasında gençler de bulunuyor. Ancak kendi ifadelerine göre, aritmetik yaş ortalamaları 30 civarında. Aralarında ciddi biçimde zenginler de var. Dişinden tırnağından artırıp motosiklet sahibi olan da...   ‘Kardeş’lerin yarısından fazlası evli. Evlilerin de en az yarısı çoluk çocuğa karışmış. Fakat sırtında diş gösteren kurt başlı yelekleri giydikleri andan itibaren, bütün toplumsal statüleri geride kalıyor. Birey egosu bitiyor, yerine Redwolves egosu oturuyor. Bu yüzden grup içinde kimliklerinde yazılı isimler dışında lakaplar da kullanıyorlar. Örneğin röportaj sırasında sorularımızı ağırlıklı olarak ‘Kirli’, ‘R’ ve ‘Ronin’ cevaplıyor.   Haliyle motorlarına, müziklerine bakarak bu insanların Müslüman mahallesinde salyangoz sattıklarını düşünebilirsiniz. Ama onlar kendilerini, daha ziyade bozkırda at süren atalarının izinde görüyor. Yeri gelmişken, Redwolves yani ‘kızıl kurtlar’ adını alma nedenleri ise bu hayvanın sürü halinde yaşaması. Üstelik hayli de vahşi olması.   Neticede onları, büyük hacimli motorlara binen, rock müzik dinleyen, bira ve sigara içen bir avuç ‘sıkı’ çocuk olarak tanımlamak mümkün. Onlarsa bu tarifi bile umursamıyor. Yalnızca motosikletlerinin üzerinde, kardeşlerinin yanında günü yaşamayı arzu ediyorlar. Yarın mı? Şehrin bu metal kurtları, yarını da yine bir motosiklet selesinin üzerinde ve kardeşinin yanında geçirebildiği takdirde, ‘yarın’a pek alaka duymuyor.                                               __________________ Enis TAYMAN Fotoğraf: Serkan ŞENTÜRK   (1076 – 17 Temmuz  2008)